Hola amigos y familia,

Met enkele vrije daagjes in het vooruitzicht en met een voet die weer helemaal de oude is, boekten Simoon en ik afgelopen donderdag spontaan een ticket naar Granada (een stad in Andalusië). Na alle fantastische verhalen van medestudenten, wilde ik heel graag het zuidoosten van Spanje met m'n eigen ogen zien. Na een leuke stagedag, helemaal in het teken van Cervantes en Shakespeare, raceten Simoon en ik naar huis om onze tas te pakken.

Sábado
Rond 00.15 uurnamen we de metro naar het vliegveld. Als ‘arme' studenten is het een slim idee om de laatste metro van de avond te nemen, zo kun je taxikosten besparen. Ons vliegtuig vertrok namelijk zaterdagochtend om half 7. Maar we waren niet de enige. Ik had het nog nooit gezien, maar het hele vliegveld lag bezaaid met mensen die op de grond lagen te slapen. Ook leuk om eens mee te maken! Met kleine stroopwafeltjes op zak (ongelofelijk maar die hebben we hier kunnen vinden) hebben we de grootste lol gehad. Het toppunt was Simone die een foto maakte van een politiewagentje,of beter omschreven: een soort van golfkarretje. Binnen enkele seconden stonden twee agenten boos voor onze neus. Helaas moest de foto gewist worden.. Hier hebben we later behoorlijk om kunnen lachen.

Maar hier bleef het niet bij. Bij de douane vertrouwden ze ons ook niet en werd ik gefouilleerd. Na één uurtje slaap en vele lachbuien (slaapgebrek leidt vaak tot leuke opmerkingen en situaties) waren we de nacht doorgekomen en landden we uiteindelijk in Granada. Eenmaal in ons hostel, hoorden we dat we er pas na twaalf uur in konden. Gelukkig mochten we onze bagage droppen en toen zijn we de stad gaan verkennen. Ook al was het nog erg vroeg en was er nog niets open voor tien uur, onze eerste indruk was echt fantastisch! Het weer kon niet beter en het ‘stadje' (vele malen kleiner dan Madrid) was heel authentiek met veel natuur. We hebben de hele stad bekeken en ik besloot ik om echt de toerist uit te hangen en veel foto's te maken.

Enkele uren later, vele foto's rijker en nog steeds genietend van de zon, besloten Simoon en ik na onze lunch de winkeltjes te gaan verkennen. Ook al hadden we eigenlijk geen budget om te shoppen, kon ik het toch niet laten om een shirtje te gaan passen. Maar ik heb me kunnen beheersen en ben zonder shirtje de winkel weer uitgelopen. Nou, eerlijk gezegd niet alleen zonder een nieuwe aankoop. Want toen ik eenmaal buiten liep, kwam ik erachter dat m'n fotocamera nog in het pashokje van de ZARA lag! Echt weer wat voor mij! Ik rende onmiddellijk terug, maar helaas! Er lag alleen nog een hoesje, m'n fototoestel was weg! Inclusief al m'n foto's en ook m'n stagefoto's van de dag ervoor...

Tja, en wat moet je dan? Simoon en ik hadden geen zin om onze leuke avond te verspillen aan een bezoekje aan het politiebureau. Dus zat er maar één ding op: alcohol! In heel schattig straatje met allemaal Arabische invloeden bestelden we daarom voor de verandering een kan Sangria. Uitkijkend op één van de beroemdste monumenten van Spanje, La Alhambra, luisterend naar straatmuziek met Sangria én tapas, schaam ik me een beetje. Er zijn ergere dingen in het leven en ik heb het absoluut zo slecht nog niet!

Domingo
Rond een uurtje of elf lopen Simoon en ik richting het Alhambra waar we gister ook al even naartoe zijn gelopen. Gelukkig heeft Simone ook nog een fotocamera dus alles kan worden vastgelegd. De weg erheen is immers prachtig. Er helemaal vanuit gegaan dat er toch geen kaartjes meer beschikbaar waren, lopen we in alle rust naar boven. Voor de grap vraag ik of er nog kaartjes beschikbaar zijn en tot onze verbazing antwoordt de vrouw: 'Ja, maar alleen vanaf twee uur!' We konden onze oren niet geloven! We hadden namelijk niets gereserveerd!

Lachend lopen we naar beneden en gaan naar ‘Plaza Mirador de San Nicólas' om daar het uitzicht te bekijken. Daarna besluiten we ergens te gaan lunchen. Zittend aan de bocadillo's komt er op gegeven moment een Belg naar ons toe. 'Komen jullie uit Nederland? Zijn jullie van Sierra Nevada?' Simoon en ik kijken elkaar verbaasd aan. Huh? 'Ja, jullie zijn toch van het Nederlandse zwemteam?' Echt de grootste grap! Werden Simoon en ik aangezien voor Nederlandse zwemsters!

Rond drie uur kwamen we weer aan bij het Alhambra, een gigantisch paleis vol met overblijfselen van zowel de Moorse als de katholieke cultuur. Absoluut de moeite waard om te zien. Tot een uurtje of acht hebben we hier rond gelopen. Ons gezellige weekendje hebben we 's avonds afgesloten met een kan Sangria en tapas, hoe kan het ook anders.

Lunes
Maandagochtend kwart voor zeven bellen we aan bij ons hostel om de sleutel in te leveren. Hopend dat er iemand wakker is. De deur gaat open en het oude mannetje van het hostel komt naar beneden. We zien dat hij direct uit zijn bed komt. Met z'n blouse half open, een slaperig hoofd en broek die hij dichtknoopt (behalve z'n gulp dan), komt hij naar beneden. Een behoorlijke opgave om je gezicht in de plooi te houden. We leveren de sleutel in en gaan met de bus naar het vliegveld. Eenmaal bij de douane duim ik dat er direct doorheen kom. Jammer, maar helaas! Ik kom er wel doorheen, alleen mijn tas niet! Volgens de man heb ik een schaar bij me. Hele tas overhoop gehaald, inclusief al mijn ondergoed op tafel, maar geen schaar. Nou goed, na drie keer de tas doorzocht te hebben en meerdere keren door de poortjes, mocht ik dan toch doorlopen. We hebben een prima vlucht en rond elven landden we weer in Madrid. Het is echt heerlijk weer, 28 graden! Eenmaal thuis aangekomen, pak ik m'n tas uit. Drie keer raden wat ik tegenkom...